CITYgalleryVIENNA'da Marie France Goerens ile VİYANA SANAT YAZI
Bu harika uluslararası sergide Marie France Goerens ve 20 ülkeden 40 sanatçı yer alıyor. Gelin ve dünyanın her yerinden inanılmaz sanat eserlerini izleyin.
„Space, Time, Mo.on, Tension, Rhythm“ Goerens'in çalışmaları otonom form ile installa.ve, mekâna özgü karakter arasında bir etkileşimdir. Çalışmaları boyunca iyi ve kötü biçim, mükemmellik ve yanlışlık, gerçekçilik ve abartı arasında gidip geliyor. Goerens, kişisel olandan kolektif olana istediği zaman sorunsuzca geçiş yapar. Paul Klee, ’Yaratılış İtirafı'nda hareketin tüm oluşlar için temel olduğunu ileri sürer. Goerens'in çalışmalarında önemli bir unsur olan heykel, bu özü somutlaştırır; hem mekânda bir çizim hem de mekân dışı bir bağlam olarak hizmet eder. Bu bağlamda, biçim onu takip eder. Goerens, hareketleri aracılığıyla -yürümek, zıplamak, koşmak- bedeniyle çizgilerin izini sürüyor, orijinal mesajları ve anıları parçalara ayırıyor. Yeni bağlantılar kurma çabasıyla mekânı açıyor, bedenini mekânsal unsurları parçalayan ve eklemleyen bir enstrümana dönüştürüyor. Onun yaklaşımında mekân yalnızca bir kap değil, aktif bir diyalog ortağıdır. Gaston Bachelard'ın öne sürdüğü gibi, mekân içkin bir varlık değil, insan eylemlerinden doğan bir yaratımdır. Çizgi, insan düşüncesinin görsel bir tezahürü olarak hizmet eder, mekândaki noktaları birbirine bağlar ve Goerens'in sanatsal ifadesinde merkezi bir rol oynar. Görünmez olanın görünür kılındığı bir kanal haline gelir. Yaratıcı süreci yansıtarak, içten dışa ve geriye doğru eşiklerden geçen dinamik bir enerji kayması vardır. Çizgi bir zaman çizelgesini kapsar, gelişimi sembolize eder, bugünün yarınla aynı olmadığı gibi önemli bir kavramdır. Hans Schabus, heykelin çevresiyle, bugünle ve toplumla iç içe geçerek dönüştürücü bir süreçten geçtiğini, heykelin tutuştuğunu ve mekânın söndüğünü ifade ediyor. ‚Kullandığı malzemeler sıklıkla günlük yaşamdan arta kalanlar. Goerens, bunları ister eserleri için şablon olarak kullansın isterse gerçekliğin parçaları olarak enstalasyonlarına dahil etsin, reddedilmiş nesnelere ikinci bir hayat veriyor. Sanatsal çalışmalarında
Kaldırma ve bütünleştirme sürecinde, kasıtlı bir düzen empoze etme çabası vardır. Walter Benjamin, değersiz olanın değerden bağımsız bir tasarım öğesine dönüştürülmesini çok güzel ifade eder: ‚Nesneleri neredeyse hiç elinde tutmaz; onlardan esinlenmiş gibidir, tıpkı onların arasından uzaklara bakan bir sihirbaz gibi.“
